Γιατί να είμαστε... Γιατί να είναι... Υπάρχουν και τα προσωπεία

Γιατί να είναι τόσο περίπλοκη η ανθρώπινη συμπεριφορά;

Γιατί είμαστε τόσο διαφορετικοί;

Γιατί να είναι ένας δύσκολος και συνεχής αγώνας να κατανοήσεις το πως, και το γιατί πίσω από κάθε επιλογή του ανθρώπου;

Γιατί είναι τόσο εύκολο να μιλάς σε κάποιους, σαν να τους ήξερες από πριν και σε κάποιους άλλους όχι;

Πόσο εύκολο αλλά και επικίνδυνο να βάλουμε ταμπέλα σε κάποιον που συμπεριφέρεται διαφορετικά από εμάς;

Και φτάνουμε κάποια στιγμή στο συμπέρασμα ότι οι "ηλίθιοι" που νομίζουμε ότι υπάρχουν γύρω μας, κάθε άλλο παρά ηλίθιοι είναι και αξίζουν τον σεβασμό, την εκτίμησή αλλά και την κατανόησή μας.

Γιατί μερικοί κάθονται σιωπηλοί και άλλοι δεν σταματούν να μιλούν;

Γιατί μου αρέσουν μερικοί άνθρωποι περισσότερο από κάποιους άλλους;

Είναι αλήθεια πως αυτό που λέμε μεταφράζεται διαφορετικά από άτομο σε άτομο, ανάλογα με την ερμηνεία που του δίνει ο καθένας.  Το μυστικό είναι να μπορούμε να προσαρμόζουμε τον εαυτό μας στον τρόπο με τον οποίο οι άλλοι θα ήθελαν να τους αντιμετωπίζουμε ανάλογα με τις ανάγκες τους.  Έτσι καταφέρνουμε να δημιουργήσουμε ένα ασφαλές κανάλι επικοινωνίας όταν μιλάμε σε άτομα διαφορετικά από εμάς.

Φυσικά δεν μπορούμε να υπολογίζουμε τα πάντα. Οι άνθρωποι είναι πολύ περίπλοκοι. Ο καθένας αντιδρά με τον δικό του τρόπο. Τίποτα δεν είναι απόλυτα προβλέψιμο. Σχεδόν πάντα αξιολογούμε τους ανθρώπους βάση των πράξεων τους. Σπάνια μας απασχολεί το γιατί των πράξεων τους. Ακόμα και με εμάς τους ίδιους, πόσες φορές έχουμε αναρωτηθεί γιατί ενεργήσαμε με τον συγκεκριμένο τρόπο την δεδομένη στιγμή, που μπορεί αυτή μας η συμπεριφορά να μην μας χαρακτηρίζει;

Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος στην συμπεριφορά μας, σε λογικά πλαίσια φυσικά. Είμαστε μια χαρά. Κανείς και τίποτα δεν είναι τέλειο.

Μπορούμε να κάτσουμε μόνοι μας και να αναλογιστούμε τι κάναμε, τι περάσαμε, όμορφα ή άσχημα, να φωνάξουμε, να βρίσουμε ή απλά να απολαύσουμε την μοναξιά μας και να συμπεριφερθούμε όπως θέλουμε. Να είμαστε απλά ο εαυτός μας.

Το να έχουμε την εντύπωση ότι συμπεριφερόμαστε στους άλλους όπως θα θέλαμε να μας συμπεριφερθούν, ισχύει μόνο για εμάς. Ο καθένας μας είναι διαφορετικός. Κανένας δεν μοιάζει με εμάς. Και οι λέξεις που χρησιμοποιούμε  μπορεί να έχουν απίστευτη δύναμη και επιρροή πάνω στους άλλους ανάλογα με την ερμηνεία που δίνει ο καθένας ή χρησιμοποιώντας την λάθος λέξη.

Χρειάζεται να μάθουμε ένα σημαντικό αλλά καθόλου απλό και εύκολο για όλους: να ακούμε. Να παρατηρούμε την συμπεριφορά του άλλου, να κατανοούμε τι αισθάνονται οι άλλοι εκείνη την στιγμή που κάνουν αυτό που κάνουν. Και τέλος να αποβάλουμε την ζήλεια και τα παράπονα. Να έχουμε υπομονή κ ανοχή τόσο με τους άλλους όσο και με τον εαυτό μας.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Γιατί μεγαλώνοντας χάνουμε τον παρορμητισμό που είχαμε σαν παιδιά και μπαίνουμε σε ένα παιγνίδι μίμησης των ανθρώπων που αποτελούν την οικογένεια μας. Συνήθως ο γονιός του ίδιου φύλλου γίνεται το πρότυπο. Και έτσι δημιουργούνται οι βασικές μας αξίες  τόσο από το οικογενειακό όσο και από το περιβάλλον του σχολείου μετά.

Η συμπεριφορά μας σε επόμενο στάδιο εξαρτάται από τις απόψεις που έχουμε σχηματίσει πάνω σε διάφορα θέματα, μέσα από εμπειρίες τόσο στο εργασιακό περιβάλλον όσο και από την ζωή γενικά. Ο τρόπος που ενεργούμε είναι αυτό που έχουμε μάθει αλλά και αυτό που έχουμε επιλέξει οι ίδιοι συνειδητά.

Φυσικά υπάρχουν και τα προσωπεία: άλλο πρόσωπο να δείχνουμε για παράδειγμα στη δουλειά και άλλο στο σπίτι. Άλλο στους φίλους και άλλο στον άνθρωπο που μας συντροφεύει. Δεν είναι κάτι ασυνήθιστο. Χρειάζεται να καταλάβουμε τι κρύβεται κάτω από την επιφάνεια (προσωπείο) που βλέπουμε.

Ο προβληματισμός μας θα πρέπει να είναι πως μας αντιλαμβάνονται οι άλλοι. Αν όλη αυτή η συμπεριφορά επηρεάζει θετικά ή αρνητικά τους ανθρώπους που θέλουμε και επιλέγουμε να είμαστε κοντά, κάποιοι σίγουρα δεν νοιάζονται. Όσο πιο πολύ όμως κατανοούμε τον εαυτό μας, τόσο αρμονικά θα ζούμε με τους ανθρώπους του περιβάλλοντός μας.